Gönül Kimesneye Baglanma Dünyada Ä°y Yâr şiiri

Ahmedi

İlk puanı siz verin

Göñül kimesneye baglanma dünyada iy yâr
Ki gitdi cümle kerem ehli kalmadı deyyâr

Kimüñ-ile dutayım dirseñ üns cehd idüp
Ki cinn ü insden olup-durur tehî bu deyyâr

Kimi cihânda gözüm nûrı diyü bisleyesin
Diler ki şem bigi döke kanuñı her-bâr

Sipihr saña eger mihr göstere bahma
Ki hîç ahdine durmaz bu kej-rev ü gaddâr

Vefâ vü cûdı nedür kîmiyâdur u sîmürg
Ki addan artuh olurdan cihânda yoh âsâr

Kimi ki d‹st dutasın olur saña düşmen
Kimi ki yâr diyesin olur saña agyâr

Gözine ayb görinür ne ki idesin halkuñ
Hezâr dürlü hüner ger kılursañ izhâr

Cihân kulagına bî-vezndür mezâkına telh
Bunı ki hoş-nefes oldı vü hem şeker-güftâr

Gice namaz kılup gündüz oruc olursañ
Adun riyâyî vü zerrâk olur u mekkâr

Eger durursañ epsem ne dirler uş ebker
Çü söyleyesin aduñ yañşag olur u miksâr

Eger ferâgat otursañ aduñ muhannesdür
V’eger secâat iderseñ olur aduñ hûn-hwâr

Niçe ki yüriyesin rast çün hat-ı cedvel
Olur aduñ girü pergâr bigi gürze-i mâr

Sehâvet ider-iseñ dir seni gören mütlif
Sehavet itmez-iseñ hod bahilsin ü nâ-çâr

Eger yiyüp yidürürseñ olur aduñ müdbir
Veger yimez-iseñ ayrug alur bu mâl genc ki var

İçer-iseñ saña dirler zi fâsik-ı güm-râh
Ger içmez-iseñ aduñ var yimez olur zihi âr

Vekarlu olur-ısañ ne tünddür dirler
Mizâc iderseñ olur sözüñ işiden bîzâr

Çü bir cemâle baharsañ olur aduñ hâyin
Dilerler ol nazar-ıçun seni itmege ber-dâr

Kanâat itmez-iseñ zi harîsdur dirler
Kanâat itseñ aduñ kâhil olur u bî-kâr

Çü uzlet eyleyesin halk mübtedi dirler
Cemâati göricek nükte ider yemîn ü yesâr

Gedâyî olur aduñ nesne dahı virmezler
Ne ilm ola cihânda ider-iseñ istihzâr

Bezek tonında yürürseñ seni gören eydür
Gelin-leyin tonanur diyilür bu nakş u nigâr

Eger tonuñ eyüsin geymez-iseñ eydürler
Ki irte kalası nedür bu geydügi mürdâr

Eyü yiseñ gören eydür ki bah nice bisler
Bu yirde toprah olası teni behâyim-vâr

Eyü tacam yimez-iseñ girü saña dirler
Nedür bu yidügi cânına zehr olsun mâr

İmâret itseñ evi dirler uş girü Nemrûd
Diler ki göge irişe yüceldüben dîvâr

Seyâhatüñ gören eydür ki ney bigi niçün
Makâmdan çıhıbanuñ yile virür amâr

Çü taylasân uzadasın adı olur burnûs
Çü ney bigi kuşanasın adı olur zünnâr

İkâmet ider-iseñ diyilür hased-sıfat
Nişe ayahlaruñ altında böyle yatur hâr

Kimesne kurtulımaz üşbu halk sözinden
Ne enbiyâ-i izâm u ne evliyâ-i kibâr

Melâyike adını eydeler…
Sipihr ü kûre-i mihre didiler âyîne-dâr

Hezâr dürlü yavuz nesne diyilür dilde
Hüœâya çün “ve kınâ rabbenâ azâbe’n-nâr”

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir