Adana Şiiri

Yatmadığım bir oda,

Kokusunu bilmediğim bir çiçek,

Gitmediğim bir dağ,

Yorgun uzanmadığım kumsal,

Ağlayan bir karga

İnleyen bir taş.

Güzeli güzel yapan sevmek

Adana: At arabaları, bisikletler, kamyonlar

Traktörler, yayalar, el arabaları

Otolar, giriyor birbirine dar sokaklarda;

Aşlamacı şıngırdatıyor güğümünü

Soğuk soğuk soğuk

Soğuk aşlama.

Bir kuş diyor ki ona, gül gibisin.

Küçük, kırmızı yuvaları sever

Benim yılanım, girer içlerine, uyur.

Peki, ne yapar o zaman Tanrı gökte,

Sonsuzluk sıkmaz mı onu?

Durmuş, soruyor

Ölüm olağan mı sence?

Hayır diyorum, hayır

Celladın işi ölüm.

Adana: O özlediğim kent.

Çocukluğumda ğaç altında yatardık

Yaz geceleri ve daima göçte;

Biliyorum yıldızların sessizliğini

Ama görmedim suskun bir ülke.

Gözyaşı mı olmak istiyorsun ey ırmak?

Düşmesini bilmiyor bu yaprak,

Uçmasını bilmiyor bu kuş,

Yürümesini bilmiyor bu çocuk,