Bu gice kim dil olup gam-dîde cân endûh-gîn Şiiri

Vele-hu

Bu gice kim dil olup gam-dîde cân endûh-gîn
Göz iderdi girye cân nâle gönül âh u enîn

Dehr sarrâfı niçe dürr zeyn idüp sandukına
Gizledi koynunda bir berrak la’l-i âteşîn

Devşirüp pervâz-ı sîmîn-i livâ-yı zer-’alem
Zâhir oldı mehce-i meh râyet-i sultânleyin

Keştî-i devrân düşüp girdâb-ı bahr-ı zulmete
Bî-karâr olup dönerdi nitekim fülk-i zemîn

Hâlümi bilüp ‘abûsü’l-vech olmışdı recül
K’oldı ‘aksinden siyeh mir’ât-ı çarh-ı heftümîn

Kara boya gök çivîd idüp metâ’ın müşteri
Reng-zer dükkânına dönmişdi târ olup zemîn

Tîg-i Behrâm ile feth olup sevâd-ı mülk-i Şâm
Feth-i mülk-i zengibâr itdi şeh-i magrib-zemîn

Çeşme-i hayvân gibi zulmetde kalmışdı güneş
İrmemişdi ana Hızr-ı subh-ı İskender-leyin

Zühre saçın çözdi çeng-i nâleme dem-sâz olup
Raks ider idüp terâne yirine âh u enîn

Ben kara yazulunun hâlin ‘Utârid yazmada
Dökdi hayretden devât oldı siyeh çarh-ı berîn

Şeş-der-i gerdûnda âhum mâhı itmişdi kamer
Bulmayup bahtum gibi ol da küşâd oldı hazîn

Yûnus-ı hurşîdi benzer yutdı mihr-i âsumân
Çâhda Yûsuf gibi oldı yahûd mesned-nişîn

Kişt-zâr-ı mihnetüm kiştinde olmakdan zebûn
Düşdi sevrün ‘anberi âfâk oldı ‘anberîn

Mâtemüm şâm-ı mezelletde irüp gök ehline
Sünbülin idüp perîşân Sünbüle çözdi saçın

Da’vet idüp kevkeb-i bahtum musahhar itmege
Keffe-i Mîzân bahûre vezn iderdi müşk-i çîn

Gördi ki eşküm tolup fülk-i cihânı gark ider
Çekdi anı delv ile mellâh-ı gerdûn-ı berîn

Kavse nüh çenberde hallâc idügün bildürmege
Âh-ı âteş-nâk urdı sînesine tîr-i kîn

Niçe yıl ger Zühre dem-sâz u tarab-engîz ola
Görmeye şâdî yüzin bir dem dil-i endûh-gîn

Ger ‘Utârid safha-ı mâha şu’â’-ı mihr ile
Yazsa ta’vîz-i cünûn olmaz ‘ilâca dil karîn

Zemzem acırdı göreydi yaşımun şûr-âbesin
Nâlemi gûş eylese hannâne eylerdi hanîn

Geh sitâremden iderken isti’ânet âh idüp
Geh iderken istigâse çarhdan idüp enîn

Gün gibi berk urdı dilden nûr-ı hûrşîd-i yakîn
Tevbe idüp didüm innî lâ’uhibbü’l-âfilîn

Ka’r-ı deryâda semek cevv-i semâda mihr ü mâh
Gördüm olmış bende-i fermân-ber-i cân-âferîn

Her biri gûyâ-yı şükr ü her biri tesbîh-hân
Pür-sudâ’ mülk-i melek pür-gulgule kerrûbiyîn

İrdi hâtifden nidâ-yı hevl-nâk-ı cân-güdâz
K’ey zebûn-ı hâb-ı gaflet mübtelâ-yı ân u în

Fe’nzurû16 emrini te’kîd itmek içündür sahîh
İki oldugı vücûdunda bu çeşm-i hurde-bîn

Gûş-ı gülde penbedür jâle gider ey bâg-bân
Tâ seher irişe çarha subha-i müstagfirîn

Toldı ol dem gün gönülden tâli’ oldı mihr-i şevk
Burc-ı cânda togdı bu matla’ güneş gibi hemîn

Ey mekân-ı kevne zâtıyle şeref viren mekîn
V’ey tufeyl-i fıtrat-ı pâkün vücûd-ı ‘âlemîn

Bihterîn-i evvelîn ü mihterîn-i âhirîn
Pîş-vâ-yı enbiyâ vü muktedâ-yı mürselîn