Perişan Şiiri

Çıktım yücesine seyran eyledim
Yar ilen gezdiğim eller perişan
Firkat geldi dert eyledim ağladım
Bir ben değil cümle kullar perişan
Firkatin ucunda görünmez dağlar
Aldırdım yavruyu ah edip ağlar
Yıkılmış yapılmış virandır bağlar
Bülbül feryat eder güller perişan
Dertli kulum kendi çalar sazını
Kara topraklara sürer yüzünü
Kimse çekmez gayri onun nazını
Bozuktur perdeler teller perişan