Âgâz-ı Gazeliyyât 146 Şiiri

Dîdeden şahs-ı hayâli o mehün hîç gitmez
Nâ’ilüz bir meh-i Ken‘âna ki olmaz yetmez
Dil-i ‘uşşâk gibi sevdügi yer olmayıcak
Bâg-ı cennetde bile tohm-ı mahabbet bitmez
Üzülen yerde döker rişte-i ümîdi gönül
Hele bu hûyı güzel kim ucın alıp gitmez
Kalması bed-güherün vâsıta-i zahmet olur
Yoksa dendân-ı tama‘ çekmek ile incitmez
Has ü hâr olsa girer gözine yârun agyâr
Bir nigâh ile de Âgâhını memnûn itmez