ben tenime yürürüm, tenim benim gereksiz
et parçası, atılmış, duruyor bir kenarda…
áh, aşklar vardır şimdi, amaçsız ve ereksiz
birlikte dolaşırlar; yırtıcı ve hovarda…
belleğim? bir kurttur o! dâima ipe sapa
gelmeyen bir şeyleri parçalıyor… kemirgen!
aşk uzakta uluyor, yalnızlık lapa lapa
yığılıyor kapıma… âh, kendini kürerken
kaybolan kar günleri!.. elimle yediririm
tenimi yeraltına… savaşlarda karartma
olduğunda örterler ya… ağır perdelerim
öyle kapalı işte… sımsıkı… bir kuşatma!
bir kurt nasıl kuşanırsa öyle kar günlerini;
aynalar kuşanıyor aynadaki tenini…
Bu şiiri oyla
Henüz Oylanmamış
Henüz Oylanmamış
Bir yanıt yazın