Yolculuk ve Aşklar Şiiri

ben kendime derinim, -sana!
bir uzun ‘kaybol! ‘ gibi olduğum;
kalbim kül dağları, yüklenir
ateşten kayıklara odunum…

orda geçti ‘geç kaldınız! …’ günleri;
bağlar bahçeleri gibi yokluğum;
anımsarım, öyle sor ki kolay mı
âh, o sarı anılarda sönen mum!

aşklar durdu, ben de artık dururum;
yolculuk musun, öyleyse içeriye gir;
gök bir ip midir, kuşlar kaç boğum?
yüzümün yerinde bulut… çoktanberidir…